In zijn laatste NRC column schrijft Dr Ben Tiggelaar iets interessants: “Conflicterende doelen en gebrek aan duidelijke prioriteiten leidt tot stress, lagere prestaties en verhogen de kans op conflicten”.
Dat doet mij denk aan de academische wereld 🎓.
Als eerste, veel promovendi vertellen me dat hun begeleider hen veel te doen geeft, dan nog wat extra werk erbovenop gooit, zonder dat duidelijk wordt wat nu prioriteit heeft. Vooral wanneer ze nog in hun eerste, of begin van het 2e jaar zitten is het voor hen heel moeilijk om die prioriteiten zelf vast te stellen. Natuurlijk kunnen ze aan hun begeleider vragen wat voorrang heeft, maar vaak genoeg hebben ze het gevoel dat ze dat niet kunnen/mogen vragen of erger, dat hun begeleider gewoon verwacht dat ze alles tegelijkertijd doen. Dit laatste is een goed recept voor het ontwikkelen van het impostor syndroom, een burn-out of helemaal stoppen met de PhD 🙁 .
Begeleiders zouden moeten weten dat duidelijke verwachtingen stellen cruciaal is en dat ze over prioriteiten moeten praten met hun promovendi. Natuurlijk is het goed om als begeleider altijd eerst zelf aan hen vragen wat ze denken dat de prioriteit zou moeten zijn, maar soms is het zo belangrijk dat je als begeleider zelf de prioriteit moet stellen.
Ten tweede worden wetenschappers overladen met teveel taken. Inherent aan het academische leven zijn de conflicterende prioriteiten tussen onderwijs en onderzoek doen. Les geven gaat altijd voor in de agenda 📅, maar de wetenschappers worden afgerekend op hun onderzoek!De prioriteit van onderwijs geven strijdt met de stimulans om fantastisch en baanbrekend onderzoek te doen.
Natuurlijk kun je zeggen dat je best tegelijkertijd een geweldige docent 👩🏫 en een geweldig onderzoeker bent. Maar dat is niet wat ik terug krijg van de wetenschappers die ik train. Ze worstelen om excellent onderzoek te produceren, terwijl ze 60% van hun tijd onderwijs geven en voor beurzen in competitie zijn met mensen die veel minder les geven bijvoorbeeld. Daardoor gaan ze overwerken om aan alle verwachtingen te voldoen, hetgeen leidt tot hoge uitval van wetenschappelijke medewerkers.
Ik heb hier eerder voor gepleit, en ik denk nog steeds dat universiteiten een duidelijke keuze moeten maken wat voor wetenschappers op 1 staat en het belonings- en promotiesysteem hierop moeten aanpassen. Idealiter zouden prioriteiten zelfs kunnen verschillen tussen wetenschappers, voor sommigen is het onderwijs, en voor andere onderzoek 👩🔬, of zelfs iet anders dat essentieel is voor de academische wereld.
